قصه آدم

نیستی را برتر میدارم از اين بیزاری، كه چنين فاتح از چهار ستون وجودم بالا ميرود.

اگر جهان جز خود است، چگونه سَمادي^۱ تواند بود؟ اگر از خميره ي خود است، چگونه سمادي تواند بود؟ و اگر هم "هست" و هم "نيست"،  سَمادي چگونه تواند بود؟  اگر همه يكي ست و از خميره ي آزادي، سمادي چگونه تواند بود؟^۲

آوادوتاگيتا^۳

خودمان را باز ميكنيم كه بيايد و برود. راه ندارد؟ سه شب نخواب. افاقه نكرد؟ اين ده ترك را پشت سر هم گوش كن. يوگا چي؟ يا ذن؟ مگر خودمان نداريم؟ چله بنشين. خوش تيپ هم ميشوي: ريش بلند و موي بلند. صوفي گري؟ استغفرالله. ۴۰ شب برو جمكران. ۴۰ شب زيارت عاشورا. ۴۰ صبح دعاي ندبه. روزه كه قند خون را انداخت پايين، توهم مي آيد. سخت نگير. حشيش. مرفين كه فقط خواب...

نخوابيدم. به خودش قسم پي هپروتش نيستم. اصلاً شرطش اينست پي چيزي نباشي. شعرهام را هم سولماز هوايي ميگويد اما نه كه بخواهد. حتي پس ميزند. ميگويد شايد سوراخ از خودم باشد. خودش ميايد، اما به خودش نيست كه بماند يا برود. صحيحم؟ كار ندارم. خواستم بخواهم "اينجا" باشيد، كه بد جور تهوع دارم!

• ۱: Samadhi در لغت انجذاب تام و تمام، مقام فنا و استغراق معنوي، در اينجا خلسه ي معنوي
• ۲: برگرفته از كتاب "سرود رستگاري"، گزارش فارسي قاسم هاشمي نژاد از اثر منظوم داتا تريا ^۴، نشر ثالث
• ۳: معناي آن سرود رستگاريست. در هشت بهره سروده و به كارتيكاي راهب -از شاگردان داتا تريا- تقرير شده است.
• ۴: داتا فرزند اتري، كه هندوها او را تجسد يزداني و نماينده ي سه گاني برهما، ويشنو و شيوا ميدانند.

همانقدر سرد

         که گرم.

سوختم که آخر

شعله ی بالا نيامده

                 پتی کرد و

درد.

و من لای خودم تنها

             تنم را پيچيده ام

دستم را

       داده ام باد

سرم

      گيج ميخورد از ياد...

 

برای رابطه تعطيلم و

                   تعديل؛

سوختم كه آخر

     داغ نای نفست

              نسوزاندم و خاکسترم

                               از آنهمه آرزو

    که ديگر نميشود کرد.

 

سنگين و

         خالي،

دارم

خودم را قاشق

                  قاشق

                     هورت ميكشم و

                          مغزم زنگ ميزند اما

كسي

پشت خط نيست.

 

بيدار شو دختر!

       دارد شب ميشود.

داري

       پبر ميشوي

دارد

       صبح ميشود.

            مال ۸-۷ ماه پيش بود. خودش خوانده بود و  يكي دو نفر ديگر. گفتم بگذار اينجا كمي شخصي شود ، خودم غير شخصي و شخصيت به ظاهر شخيصم، گُهي ! بعد آنكه اين فقط روي فونت "فردوسي" خوب سوار ميشد. امكانات نبود .

            در همين حد.